جنگ در ایران و لبنان بیداد میکند. این جنگ به پادشاهیهای خلیج فارس رسیده و تهدید میکند که بار دیگر عراق و سوریه را شعلهور کند. در فلسطین نزدیک به سه سال است که جنگ متوقف نشده و غزه را به ویرانهای تبدیل کرده است. در اوکراین نیز بیش از چهار سال است که جنگ ادامه دارد. از سال ۲۰۱۹ سومالی را ویران کرده و همچنین سودان را دربر گرفته است. در منطقه ساحل آفریقا و در کنگو نیز سالهاست که جنگ تقریبا دائمی است، تا جایی که تعیین زمان آغاز آن دشوار است.
بوی باروت و مرگ فضای سیاره را پر کرده است. با حمله به ایران، رهبران امپریالیسم ــ ترامپ، نتانیاهو و کوسههای کوچکتری که از آنان پیروی میکنند ــ ما را به سوی جنگ جهانی سوم میکشانند.
جنگ بیش از هر زمان دیگری شیوه عادی کارکرد سرمایهداری است. دهههاست که ایالات متحده، کشورهای اروپایی، چین، روسیه و متحدانشان بر سر منابع، بازارها و حوزههای نفوذ با یکدیگر رقابت میکنند: برخی برای حفظ سهم بزرگتر، برخی دیگر برای دست یافتن به آن. هر بحران و هر درگیری محلی فرصتی است برای تضعیف رقیبان. تحریمهای اقتصادی، حملات سایبری، دخالتهای سیاسی و جنگهای نیابتی پیشدرآمد رویارویی گستردهتر هستند.
آنچه ایالات متحده به ایران خرده میگیرد نه تاریکاندیشی آن است و نه دیکتاتوریاش، بلکه این است که این رژیم در برابر آن میایستد. سرنوشت مردم ایران برای آنان به همان اندازه بیاهمیت است که سرنوشت فلسطینیان. اما از مبارزه مردم ایران علیه رژیم ملاها ــ مبارزهای بسیار شجاعانه ــ برای پیشبرد منافع خود استفاده میکنند.
ایالات متحده خواهان حکومتی مطیع خود در ایران است؛ همانگونه که در کوبا، که اکنون در حال به گرسنگی کشاندن آن است. همانگونه در ونزوئلا، جایی که رئیسجمهور مادورو ربوده شده و در زندانی در نیویورک به سر میبرد. همینگونه در آمریکای لاتین و گرینلند. و همچنین در اوکراین، جایی که میخواستند رژیم آن را در جیب خود بگذارند و همین امر به جنگ با روسیه انجامید.
جنگ علیه ایران همچنین حملهای غیرمستقیم علیه چین است، زیرا تأمین نفت آن تهدید میشود. این جنگ بخشی از نبردی است که امپریالیسم آمریکا برای مهار رقیب اصلی خود و حفظ سلطهاش بر جهان پیش میبرد. و این درگیری تنها یکی از مراحل آن است.
بهطور رسمی، فرانسه با ایران در جنگ نیست، بهویژه چون مکرون در برابر عمل انجامشده ترامپ و نتانیاهو قرار گرفت. اما او خیلی زود با آنان همسو شد. و چگونه میتوان باور کرد که اعزام ناو هواپیمابر «شارل دوگل» به مدیترانه صرفا مأموریتی «دفاعی» دارد؟
فرانسه که زمانی قدرتی استعمارگر در خاورمیانه بود، با کشورهای خلیج فارس توافقهای دفاعی امضا کرده و در آنجا پایگاههای نظامی ایجاد کرده است. چرا؟ زیرا سرمایهداران فرانسوی منافع عظیمی در قطر، کویت و امارات متحده عربی دارند؛ کشورهایی که از بزرگترین خریداران سلاحهای فرانسوی هستند. شاید فردا سربازان فرانسوی در تنگه هرمز برای منافع شرکتهایی چون داسو (Dassault)، توتال (Total) و وینچی (Vinci) جان خود را از دست بدهند.
سرمایهداران تمام سیاره را به میدان جنگ تبدیل کردهاند. این دیوانگی و جنایتی علیه کل بشریت است!کشورهای ثروتمند میتوانستند از پیشرفتهای فنی و دانش خود برای بهبود زندگی مردمانی استفاده کنند که در همهجا به رفاه آنان کمک میکنند. میتوانستند به کشورهای فقیرتر امکان توسعه بدهند. میتوانستند با گرمایش زمین مقابله کنند و کارهای بسیار دیگری انجام دهند. اما در عوض از قدرت خود برای به بند کشیدن و استثمار کارگران و مردم استفاده میکنند و اغلب آنان را حتی از حداقلهای زندگی و کرامت انسانی محروم میسازند.
پس اگر قرار است متعصبان و مستبدان را محکوم کنیم، نخست باید متعصبان سود، انباشت بیپایان و قدرت را محکوم کنیم؛ همانهایی که در کشورهای خود ما، در دژهای سرمایهداری، قرار دارند.
ما کارگران هیچ سودی نداریم از اینکه فرزندانمان برای کنترل یک خط لوله یا یک بازار راهبردی یکدیگر را بکشند. دشمن در کشور خود ماست. دشمن در هیئتمدیرههایی است که از درگیریها سود میبرند و قیمت بنزین را بالا میبرند. دشمن در رأس دولتی است که بهجای تربیت پزشک و استخدام معلم، جنگنده رافال و زیردریایی هستهای تولید میکند. دشمن در رأس ارتشی است که جوانان ما را آماده میکند تا بر محراب سودهای سرمایهداری قربانی شوند.
تنها جنگی که باید به راه اندازیم، جنگی است که این دسته استثمارگران و جنگافروزانی را که بر ما حکومت میکنند از کار بیندازد. کارگران فرانسه، اروپا، ایالات متحده و سراسر جهان، فراتر از مرزها با هم متحد شوید تا آنان را سرنگون کنید!
Nathalie Arthaud